train de Neussargues

Le train de Neussargues – Le vieux train 1/3

Le train de Neussargues – Août 1960.

Une casserole ! Oui vraiment ! C’est une véritable casserole et, en disant cela, je suis plutôt gentil. Le train a laissé derrière lui Saint-Chély-d’Apcher à 7 h et maintenant, à 9 h, nous avons à peine parcouru 50 kilomètres. C’est incroyable !

Normalement, à Neussargues, j’ai 4 heures d’attente avant de prendre la correspondance pour Clermont-Ferrand. Mais cela sera-t-il suffisant ? Encore un arrêt ! Des gens descendent du train alors que d’autres qui attendaient sur le quai montent dans le wagon. Longeant le corridor, ils passent devant le compartiment et disparaissent dans les suivants où il y a peut-être plus de place libre et des amis qui les attendent. Ma porte s’ouvre bruyamment. Entrent deux paysannes aux bras chargés de corbeilles en osier. Elles parlent comme si elles étaient sourdes et, sans cesser leurs bavardages, s’installent en face de moi. Une à droite ; une à gauche. Le compartiment est si étroit qu’il ne reste alors plus qu’une cinquantaine de centimètres devant nos genoux. Une jeune femme, dont la présence m’avait jusqu’alors échappé, vient prendre place au milieu du banc, entre les deux campagnardes.

Agréable vision, me dis-je. Cela compensera ces bavardes qui me saoulent avec leur galimatias. Une mixture faite de français et d’occitan qu’il est difficile de comprendre même en tendant l’oreille. N’ayant rien d’autre à faire, discrètement, je détaille les traits de son visage, d’autant plus aisément qu’elle regarde ailleurs comme si elle pouvait sentir mon regard et avait décidé de l’ignorer. Un visage pas extraordinaire, mais pourtant agréable…

Il m’est difficile après tant d’années de me remémorer tous les détails avec exactitude. Des fragments sont restés gravés en moi, mais comme voilés par l’ombre du passé, dont la fonction serait de les protéger d’un quelconque oubli.

Oui ! Elle avait un beau visage, mais sans excès. Les joues étaient plus fortement colorées que les autres parties de sa peau. Elles semblaient brunies par une trop longue exposition à la venteuse froidure de l’hiver ou, au contraire, aux ardents rayons de l’été…

Zut ! Zut ! Zut ! Réellement, ce train est une vraie calamité !

Nous traversons un tunnel et malgré des ampoules au plafond, nous restons dans la plus profonde nuit imaginable. Pourquoi n’ont-ils pas allumé les lampes ? Je ne vois même pas le bout de mon nez. Les paysannes n’en continuent pas moins leurs bavardages, mais un peu plus fort, comme si cela compensait le manque de lumière et permettait de voir normalement. Il est évident qu’elles voyagent régulièrement ainsi. Cela ne peut donc les perturber.

Nous restons au moins deux minutes dans le noir. Je pourrais presque sentir la respiration de la jeune femme assise en face de moi, toute proche…

Enfin, avec un grand plaisir je vois la lumière extérieure reprendre place dans notre compartiment rendant ainsi vie aux occupants. En même temps, les voix des paysannes baissent à leur ancien niveau. Encore un miracle que les scientifiques ne sauront jamais expliquer. Le train, que nos soucis ne sauraient perturber, roule toujours aussi lentement.

« Klamp… Klamp… Klamp » font les roues gémissantes aux raccords des rails…

Je jette un autre regard à la mystérieuse femme juste quand elle tourne la tête vers moi. Automatiquement, comme le ferait tout homme bien éduqué, j’esquisse un sourire en inclinant la tête pour la saluer. Mais déjà, son visage s’est tourné vers la fenêtre. M’a-t-elle aperçu ? A-t-elle compris ? Je ne sais pas. Cela s’est passé trop vite.

Ah ! Tiens ! Elle est plus belle que je croyais. Si elle consentait à sourire alors, elle apparaîtrait telle qu’elle est… Très belle !

Que pense-t-elle ? Peut-être croit-elle que je suis dangereux. Bêtise !

Je dois lui dire la vérité… que je n’ai pas l’intention de mal me conduire. Mais les paysannes parlent si fort que je ne pourrai jamais lui parler. Je m’ennuie quand, devant moi, il y a une belle femme probablement intelligente, mais aussi intéressante, agréable…

Perdu dans ses pensées, tout persuadé qu’il resterait contraint à l’oisiveté et que rien ne viendrait le distraire avant l’arrivée au terminus, un autre tunnel se présenta devant le train. Comme la première fois, ils furent plongés dans une nuit toute noire. Il était évident aussi que comme la première fois ils n’entendraient rien sauf la voix des paysannes. Marc, le jeune homme, était dubitatif. D’un caractère vif, généralement il agissait d’abord, les questions venaient après. Il n’avait jamais vécu pareille situation. Difficile… Difficile…

Brusquement, sans plus réfléchir ni épiloguer, il se leva à demi, se pencha en avant. À pleine main, mais avec mille douceurs, il saisit la tête de la jeune femme. S’approchant tout contre elle il l’embrassa sur les lèvres et dit aussitôt, assez fort pour être bien compris, mais pas trop pour ne pas alarmer les autres passagers.

— Je ne suis pas ton ennemi. Ne crains rien ! Je t’expliquerai après.

La malnova trajno – Aŭgusto 1960. 

Kaserolo ! Vere ! Ĝi estas vera kaserolo kaj, tion dirante mi estas ege ĝentila knabo. La trajno lasis malantaŭ li Saint-Chély d’Apcher (San-Ĉelio-de-Apĉero) je la sesa kaj nun, je la naŭa, ni apenaŭ faris 50 kilometrojn. Tio estas nekredebla !

Normale, en Neussargues (Nesargo), mi havos kvar horojn por envagoniĝi en la korespondtrajno por Clermont-Ferrand (Klermon-Feran). Ĉu tio vere sufiĉos ? Jen nova halto ! Homoj eltrajniĝas kaj tiuj, kiuj estis atendantaj sur la kajo tiam, sorgrimpas en la vagonon. Laŭirante la koridoron ili apudpaŝas mian kupeon kaj malaperas en la sekvantaj, kie eble estas pli da vakaj seĝoj aŭ amikoj, kiuj ilin atendas. Mia pordo brue malfermiĝas. Eniras du kamparaninoj portante korbojn el vimeno ĉe la brakoj. Daŭre babilante, kvazaŭ surduloj, ili sidas sur la benko kontraŭflanke al mi. Unu dekstre, unu maldekstre. La kupeo estas tiom mallarĝa, ke, kiam ili sidas, restas nur interspaco de kvindek centimetroj por apartigi niajn genuojn. Juna virino, ĝis tiam ne vidita de mi, sidas meze de la benko, inter la du kamparaninoj.

– Agrabla aperaĵo, mi pensas. Tio kompensos la parolilojn, el kiuj defluas galimatio. Ia speco de miksaĵo de franca kaj okcitana lingvoj, malfacile komprenebla eĉ streĉante la orelojn. Nenio alia estante farebla, mi kaŝe detalas la trajtojn de ŝia vizaĝo des pli facile, ke ŝi obstine rigardas aliflanke, kvazaŭ ŝi povus senti mian rigardon kaj decidis ĝin ignori.

Ne eksterordinara, sed tamen bela vizaĝo…

Malfacile estas post longaj jaroj precize memori pri ĉiuj detaloj. Spuroj de ili restis gravuritaj en mi, sed kvazaŭ vualitaj malantaŭ ombro de la estinteco, kies celo estus protekti ilin de iu ajn forgeso. 

Jes ! Sentroe, sed tamen belan vizaĝon ŝi havis. La vangoj estis pli forte kolorigitaj ol la aliaj partoj de ŝia vizaĝo. Ili ŝajnis iomete brunigitaj eble pro longa restado en vintra venta malvarmeco aŭ tute male sub someraj ardaj radioj…

Fek ! Fek ! Fek ! Vere tiu trajno estas vera katastrofo !

Ni estas en tunelo kaj malgraŭ ke lampoj estu algluitaj ĉe la plafono, ni estas en la pli kompleta kaj profunda nokto imagebla. Kial ili ne ŝaltis la lampojn ? Eĉ mian nazon mi ne povas vidi. Dume la kamparaninoj daŭre babiladas, sed iom pli laŭte, kvazaŭ tio kompensus la mallumon kaj permesus vidi tute normale. Tutcerte ili regule veturas tiamaniere, do tio ne povas ilin perturbi. 

Almenaŭ du longajn minutojn ni restas en tiu nigreco. Preskaŭ mi povus senti la elspiraĵon de la juna virino sidanta fronte al mi, tute proksime…

Fine, kun granda plezuro mi ekvidas la eksteran lumon repreni sian lokon en nia kupeo tiel redonante vidpovon al la ĉeestantoj. Samtempe la voĉoj de la kamparanino malaltiĝas, ĝis la antaŭa nivelo. Ankaŭ ia miraklo, ke la sciencistoj neniam sukcesos klarigi. La trajno, ne ĝenata pro tia por ni misfunkciado, antaŭeniras ĉiam tiel malrapide. 

« Klampo… klampo… klampo » faras la ĝemantaj radoj ĉe la ŝanĝo de reloj…

Mi ĵetas novan rigardon al la mistera virino, kiam precize ŝi turnas sian kapon al mi. Aŭtomate, kiel faras ĉiu bone edukita homo, mi skizas rideton klinante la kapon antaŭen por ŝin saluti. Sed, jam lia vizaĝo turniĝis al la fenestro. Ĉu ŝi ekvidis min ? Ĉu ŝi komprenis min ? Mi ne scias. Tio sin disvolvis tro rapide.

Ah ! Ŝi estas pli bela, ol mi tion kredis. Se ŝi konsentu rideti, tiam ŝi aperos tia, kia ŝi estas… Belega !

Kion ŝi pensas ? Eble ŝi kredas, ke mi estas malamiko. Stultaĵo !

Mi devas diri al ŝi la veron… ke mi ne intencas min kunporti malhoneste. Sed la kamparaninoj tiom laŭte parolas, ke mi neniam povos ion diri al ŝi. Mi enuas ĉi tie tiam, kiam, antaŭ mi, sidas bela virino, eble inteligenta, eble ankaŭ interesa, agrabla… 

Dum li tiel cerbumis tute persvadite, ke nenio alia estis farebla tie, kaj ke nenio ŝanĝiĝos antaŭ la alveno de la trajno al sia fina stacidomo, alia tunelo sin prezentis antaŭ la trajno. Kiel la unua fojo, ili estis mergitaj en profunda nigra nokto. Estis evidente, ke kiel la unua fojo, ili nenion aŭdos krom la voĉoj de la kamparaninoj. Marko, la juna viro, sin demandis kion fari. Kiel impetema viro, kutime li unue agis, la demandoj venis nur poste. Neniam antaŭe li vivis, nek aŭdis ion pri ia simila situacio. Malfacile… Malfacile…

Subite sen plu pensi aŭ diskuti en li, li duone leviĝis, kliniĝis antaŭen kaj plenmane, sed plendolĉe prenis la kapon de la virino. Alproksimiĝante tute apude li kisis ŝin sur la lipoj kaj tuj diris al ŝi, sufiĉe forte por esti bone komprenata, sed ne tro por ne alarmi la aliajn pasaĝerojn. 

– Mi ne estas via malamiko. Nenion timu ! Mi tion klarigos al vi poste. Nenion diru mi petas ! Mi vere estas via amiko…

Roger Condon

Laisser un commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *